دوست داشتم تو تمام نا باوري ها و تمام بايدها و نبايد ها باور مي کردي

 

 

دردي رو که روزها ، گوشه اين دل پنهون کردم و

 

 

با تمومه خاموشيم بفهمي که تو دلم غوغايي برپاست.